ماه رمضان، یک مهمانی ویژه و خصوصی است. قدرش را بدانیم

چند پیشنهاد به پدر و مادر روزه اولی ها

1. شرایط دلنشین و جذابی در خانه فراهم کنید؛ با بچهها بیشتر وقت بگذرانید و غذاهای مورد علاقه شان را برای سحر و افطار بپزید.
2 . بچه ها را با جایزه های مادی و معنوی به روزه گرفتن تشویق کنید.
3 درباره فلسفه، آثار و پاداش های روزه داری با فرزندانتان گفت وگو کنید، البته با بیانی مناسب و قابل فهم.
4 بچه ها را موقع سحر با مهربانی و نوازش بیدار کنید.
5 پذیراییِ هنگام افطار را از کم سن و سال ترین روزه دارانِ خانه شروع کنید.
6 اجازه بدهید فرزندانتان آثار مثبت ماه مبارک را در وجود شما ببینند؛ برای مثال مهربان تر از همیشه باشید؛ خوش اخلاقی و مهربانی مضاعف والدین در ماه رمضان، خاطره خوبی برای بچه ها رقم می زند.
7 با دوستانی که فرزندان هم سن و سال فرزندان شما دارند، معاشرت کنید تا بچه ها تجربیات مثبتشان از روزه داری را با هم به اشتراک بگذارند.
8 انعطاف پذیر باشید. ممکن است بچه ها بهخاطر ضعف و بی حالی نتوانند طبق معمول وظایفشان را انجام بدهند. بنابراین اجازه بدهید در برنامه روزانهشان کمی تغییر ایجاد کنند؛ برای مثال اجازه بدهید تکالیفشان را بعد از افطار بنویسند.
9 بچه ها را برای افطار کردن به پارک یا مکان های مورد علاقه شان ببرید.
10 برای فرزندتان از خاطرات و تجربیات اولین روزهای روزه داریِ خودتان تعریف کنید. این کار هم ارتباط صمیمانه تری بین شما و فرزندتان برقرار می کند؛ هم بچه ها متوجه می شوند شما به خوبی حال وهوای این روزهایشان را درک می کنید.
11 عید فطر را برای روزه اولی ها ماندگار کنید؛ یک جشن مختصر یا یک هدیه کوچک، تأثیری فراموش نشدنی برای بچه ها دارد.

روزه اولی های عزیز! در قدم اول تبریک می گویم که آنقدر بزرگ و مهم و عاقل شده اید که مخاطبِ امر و فرمانِ خدا قرار گرفته اید و به سنی رسیده اید که می توانید از پس انجام باید و نبایدهای الهی بربیایید. در قدم بعد، اگر سوال و ابهامی درباره روزه و روزه داری دارید، نگران نباشید، چرا که خودِ قرآن، مسلمانان را به سوال پرسیدن و کنجکاوی درباره مسائلی که برایشان مبهم است، تشویق می کند. مهم ترین سوالی که ممکن است برای هر روزه اولی پیش بیاید، این است که چرا باید روزه بگیرم؟ چرا باید از اذان صبح تا اذان مغرب، لب به چیزی نزنم و در حالی که خوراکی و نوشیدنی های خوشمزه و خنک، توی آشپزخانه و یخچال دمِ دست است، تشنه و گرسنه بمانم؟ پاسخ این است که:روزه، تمرین خودداری برای تقویتِ اراده است. تمرینِ فقط به فکر خود نبودن، خودخواه نبودن، تمرینِ نه گفتن به دل و خواسته مان به وقتِ لزوم.

حتما حیوانات را یا از نزدیک یا در تلویزیون دیده اید که هر لحظه که گرسنه و تشنه باشند، می درند و می خورند و حتی به هم نوعشان هم رحم نمی کنند؛ روزه یادمان می دهد حیوان نباشیم، روزه تمرینِ انسانیت است. یکی دیگر از سوالاتی که به طنز و شوخی بین نوجوانان مطرح می شود، این است که این چه ضیافتی است که خوردن در آن ممنوع است؟ این چه مهمانی است که از صبح تا شب در آن، گرسنه و تشنه ایم؟
جواب این سوال این است که:ضیافتِ الهی و پهن شدن سفره نعمات خداوندِ مهربان، به دو شکلِ عمومی و خصوصی است. شکل عمومی اش برای پرورش جسم است که تمام طول سال و برای تمام انسان ها و حیوانات و گیاهان، گسترده و فراهم است:اکسیژن، نور، آب، غذا و...، اما از آنجا که ما آدم ها ، برعکس دیگر موجودات، روح، عقل و نیاز به معنویت داریم، یک مهمانی خصوصی هم برای پرورش روحمان تدارک دیده شده که در آن، اتفاقا باید با نخوردن و نیاشامیدن و تلاش برای مهربان تر و صبورتر بودن، از بُعد حیوانی مان فاصله بگیریم تا روح و روانمان رشد کند. ماه رمضان، یک مهمانی ویژه و خصوصی است. قدرش را بدانیم.

حضرت علی اکبر علیه السلام...